Subtitles by sub.Trader subscene.com
RADA TORONTO 11.07.2012
Radna Fletcher, pytania do pracowników.
Mam pytanie o terminologię.
Raport wzywa do ułatwienia działań biurom radnych...
Możecie się nie zgodzić, ale sądzę, że powinniśmy zdefiniować słowo "biuro".
Może to słowo zostało źle użyte.
- Ale nie wiem, czy się z tym zgadzam. - Co dla pani oznacza "biuro"?
Nie wiem, jak mam odpowiedzieć na to pytanie.
W przeszłości krytykowano, jak radni wydają pieniądze.
Mówiono, że to nie jest potrzebne do prowadzenia "biura".
Pojęcie wydatków niezbędnych do prowadzenia biura,
w przeciwieństwie do tak zwanych kosztów ogólnych,
nie zostało jasno zdefiniowane.
Zgodzi się z tym pani?
Chwila, to jest poważne pytanie? Jak powinniśmy nazywać pozycję?
Jak nazywamy sprawozdanie. Chce postawić na swoim.
Możemy przejść do rzeczy?
Jesteście po tej samej stronie. Głosujecie tak samo.
Ale Joe nie spędzi godziny
na dyskusji, jak nazwać pozycję.
Nie jesteśmy po tej samej stronie, a to nie jest pozycja.
Jesteśmy i jest.
- Lauren, Fletcher i Mihevc popierają? - Co?
Zach głosuje tak jak ja.
- Czy to jest pytanie? - Nie powinno.
Nie nadążam.
Mihevc i Fletcher popierają Catracchię?
- Mam nadzieję? - Czy to jest pytanie?
Przepraszam, w czym tkwi problem?
Claire nie jest pewna, czy tak samo głosujemy.
Nie, Zachary, ja jestem pewna.
Ale o czym teraz dyskutujemy? O wyznaczaniu zabytków? Gdzie jesteśmy?
- Ktoś pójdzie po piwo? - Już po dziewiątej.
Czemu dyskutujemy o wydatkach na biuro...?
Wydatki na biuro! Tak, głosujemy tak samo.
Złóżmy wniosek, by całodobowe mogły sprzedawać alkohol.
- Tego chcą ludzie, nie? - Może twoi ludzie.
"Twoi ludzie"? To rasizm czy elityzm?
To sprawa prowincji.
Czyli to prowincjonalizm.
To prowincje ustalają zasady sprzedaży alkoholu.
I tylko elityści używają dziś słowa "prowincjonalizm",
więc jesteś elitystą.
Oby twój szef się nie dowiedział, że zatrudnił wielkomiejskiego elitystę
który używa słowa "prowincjonalizm", choć mamy takie słowa jak "wiocha".
Wszyscy mnie olewają.
Masz coś, czym chciałbyś się podzielić, Zach?
- Powiecie, że to głupie, więc... - To nam tego nie mów.
Każdy radny powinien mieć zwiększony
budżet na biuro o 1000 dolarów miesięcznie.
Mamy 45 biur.
Czy "biuro" to fizyczny budynek?
- To 45 tysięcy miesięcznie. - Czy "biuro" to coś jak Biały Dom?
To 540 tysięcy rocznie.
- O co chodzi z Białym Domem? - A ile mamy fizycznych biur?
Musimy wyjaśnić, czy zmiana dotyczy biur, czy... biura.
Ty tak na poważnie?
Macie wspólny cel. Kogo obchodzi nazwa raportu?
Jeśli zmiana brzmi, jakby chodziło o fizyczne biura,
a wydamy dodatkową kasę na podróże,
czeka nas mini ukrzyżowanie.
Okej, teraz rozumiem.
Tak, musimy to sprecyzować.
Claire, Fletcher i Joe będą się kłócić o to, jak nazwać sprawozdanie,
by uzasadnić wzięcie 500 000 dolców, o które zmniejszyliśmy budżet.
A ludzie się z tego cieszą. Są zadowoleni z rady.
Wy powiecie, że to jakoś pomoże ludziom.
Ale ludzie, wy i ja, i nie mówię tu o mojej roli w radzie,
ja tylko chcę niższych podatków.
Nie mam kasy na telefon. Nie chcę podwyżki podatku na budżet biura.
A wy chcecie zmienić nazwę sprawozdania,
by wziąć kasę, której nie mamy, i zrobić podwyżkę na biuro?
- Ale ja... - Tak, Zach.
Na ideę biura, jak Biały Dom, Downing Street,
czy do czego tam sobie porównasz.
Ja wydaję fortunę na rozmowy zamiejscowe.
Biały Dom na pewno pokrywa rachunki
telefoniczne asystentów.
Bo co tydzień dzwoni do Rosji.
Aha, Obama i Putin na pewno wymieniają się co tydzień plotkami.
Radny miejski nie powinien dzwonić dalej
- niż siedem przecznic od biura. - Fizycznego.
Fizycznego!
Możemy się skupić na tym, jak usprawnić miasto
i sprawić, by w całodobowych zawsze był alkohol,
byśmy nie płacili 10 dolców za piwo,
gdy rządowe bary są zamknięte?
- Wypijmy za to. - Zdrowie.
- Dziękuję! - Zdrowie.
- Przepraszam, mam rozmowę. Czy mogę...? - Jest kolejka.
- Wiem, ja tylko... - Chcę się wepchnąć?
Po przedszkolu nikt się nie wpycha w kolejki.
Właśnie.
Myślałem, że kolejki to ty wypijasz.
Uwaga, to zabronione słowo.
- Uwaga, ćwoki. - Uwaga, mamy
- strażniczkę poprawności politycznej. - Poprawność to nowe spoilery.
Spoiler: twój kumpel to ćwok.
Skoro nie wiesz, że Sylvia Plath się zabiła,
- nie powinnaś studiować literatury. - Następny.
Przepuścisz tych kolesi, bym nie musiała stać przed nimi?
Dzięki.
- Nazwisko? - Bram Schriever.
Zobaczmy. Kiedy się pan zapisał?
- Na co? - Na rozdanie dyplomów.
Gdy się zapisałem na cztery lata studiów?
Musi się pan zarejestrować, by dostać dyplom.
Czyli jak co roku się rejestruję jako student,
nie jest to oczywiste, że chcę dyplom?
Należy zgłosić chęć otrzymania dyplomu na rozdaniu.
Ludzie tu chodzą i nie chcą dyplomu?
Dostanie pan dyplom.
Tylko nie podczas rozdania dyplomów, rozumie pan.
- Nie. Gdzie mam się zgłosić? - Przez Internet.
- To jakiś archaizm. - Od zawsze tak jest.
Pięciu absolwentów z 1886 roku rejestrowało się online?
Jak nie wiesz o rejestracji, nie powinieneś kończyć studiów.
Nie dostaniesz świadectwa na rozdaniu.
To nie świadectwo.
To stopień naukowy. Coś więcej niż koniec liceum.
Jak to powiem rodzicom?
Nie jesteś lekarzem ani prawnikiem,
więc brak dyplomu dziennikarstwa nie zrobi im różnicy.
Już kupiłem bilety na ceremonię.
Mama czyta o żydowskich dziennikarzach w ramach przygotowań.
Trzeba kupić bilety?
Jason Bradley.
Okej.
Tak, wróci dopiero w przyszłym tygodniu.
Bram?
Zapraszamy.
Cześć.
- Wejdź. - Dziękuję.
Siadaj.
Podobno znasz moją szwagierkę?
Moja mama przyjaźni się z Deb, ja jej w sumie nie znam.
Ale... właśnie.
Okej, to co powinienem o tobie wiedzieć poza tym, że trochę znasz Deb?
- Studiowałem w Western. - Nie, to już wiem. Czytałem twoje CV.
Jesteś pisarzem.
Zaprezentuj się.
Aha.
- Kto tam? - Co na obiad?
No i?
- Dobry przytulas czy zły? - A są złe?
- Owszem - Tak. No dalej, pokaż.
Już podpisałem.
- Tylko czytam. - Okej.
Przeczytałem ją.
Wiesz, że nie opłacą ci podatków? Ani żadnych świadczeń.
Gdy mi proponują pracę za pieniądze, skupiam się na tym,
że za parę miesięcy się wyprowadzę.
Wiesz, ile kosztuje dom?
Wziąłbym robotę, gdyby mi opłacili bilet metra.
- Nie płacisz za przejazdy? - Nie zamierzam kupować domu.
- Może nie kupuj drogich kaw. - Kto tam?
Ile kaw musiałbym nie kupić, by wejść na rynek?
- Chodzi o zaliczkę. - A to niespodzianka.
- Ile wy płaciliście? - Czasy się zmieniły.
- Musisz oszczędzać. - Bram dostał pracę.
- Prawdziwą? - Tak.
I biorę ślub za lekarką.
I codziennie jem obiad przed leżakowaniem.
- Mama też mi pomogła z pracą. - Jeśli zrezygnuję z kawy,
zaoszczędzę cztery dolary i za 684 lata uzbieram milion na dom.
- Wolf Blitzer na pewno ma dom. - Kupił go w latach 20.
Bernstein również. Jest dziennikarzem i kupił sobie dom.
Będziemy mieli dziecko.
- O mój Boże. - Co?
Mazeł tow!
Nie wierzę.
- Moje dziecko wychowa dziecko! - Zadzwoń do babci.
- Wiem. Niewiarygodne. - Wiedziałem.
- Nic? - To świetnie. Mazeł tow.
- Dziękuję, wujku Bramie. - Aha.
- Dzięki. - To świetna wiadomość.
Czuję się gruba.
Wiem. Poczułam, jak cię przytuliłam.
Nie szkodzi, pójdziesz na pilates.
- Mogę go prosić o zdjęcie? - Musisz, bo się obrazi.
Już nie zgrywaj się tak.
Jasne, Gidda.
ROB FORD BURMISTRZ
Rozmawia przez telefon.
To może chwilę zająć. Przełożę spotkanie.
Cześć, Gidda.
- Powiedz, że się przywitałam. - Cześć. To słowo rozumiem.
- Cześć. - Gidda, Claire odwiezie cię do domu.
- Nowa dziewczyna na ciebie czeka. - Jasne. Dzięki.
Jest. Miał przyjść później, ale wcześnie wyszedł.
- Czasem tak robi. - Aha.
Wszyscy będą robić zdjęcia i wrzucać je do sieci z komentarzami.
- My pilnujemy organizacji. - Jasne.
Jest spoko. Ludzie się go czepiają, ale to porządny człowiek.
"Parówki mają różne kształty i rozmiary". Tak zacznij.
Pan robi listę? To będzie pasowało najlepiej.
- To on. Dobrze cię traktuje? - Aha.
Zanotuj to. Najlepsza obsługa.
Jasne, dzięki.
Ja chcę pisać listy.
Idź do następnego lokalu, a ja pójdę na imprezę.
Łap. "Wyścig hot dogów. Parówki wygrywają".
Jill mówiła mojej mamie, że będziesz w ratuszu.
Typowe. Mojej mówiła, że dzieci Sammiego chodziły wcześniej niż inne.
Według mojej mamy Sammi wyszedł z brzucha stepując.
Robi najlepszą reklamę. Nie, nie idę do ratusza.
Płacą mu, by był fanem burmistrza.
Postanowił nie rozmawiać z tymi, których nie lubi.
Dziennikarze, których lubi, muszą go ubóstwiać.
O to właśnie chodzi.
Jak sprawić, by nie zadawali mu pytań, nie mówiąc wprost...
- On zazwyczaj mówi wprost, nie? - ...by nie zadawali pytań?
Zaatakował gazety, których nie lubi, w tym naszą.
Jak, obrażał waszą pracę?
Nie wiedział, że zadziera z medalowym studentem.
Tylko to, co mu się spodoba, jest dobre. Tylko, że nie zawsze.
A potem wpadli na ten beznadziejny...
Świetny pomysł. Nie przekazuj prasie planu dnia Roba.
Niech oni nas ścigają.
Gazety nie są na bieżąco, bo nie mają informacji.
Z wyjątkiem lizusów w branży.
- Jemy na koszt twojej firmy? - Jasne.
Czyli nasz medalowy student, najlepszy na roku,
ten, z którym dzielisz się serdelkiem,
właśnie dostał awans.
- Czternaście dolców za hot doga? - To kim teraz jesteś?
Kolesiem od list.
Ale też odtwarzam plan dnia Roba Forda
na podstawie aktywności na Instagramie, Facebooku i Twitterze
i składam raport szefowi, by ten mógł
przydzielić ratusz innym i wysłać mnie na oceny hot dogów.
Okej, a co jeśli jakiś studenciak wrzuci zdjęcie, jak Rob się odlewa?
Tuszujemy sprawę, umieszczamy gazetę na czarnej liście, a ona o tym pisze.
"Zamach na wolność słowa".
Korzystają z wolności słowa, by mówić o swoich stratach.
A nie o ludziach. Więc ludzie mają to gdzieś.
To jest jak szukanie bardzo dużego Wally'ego,
aż znajdzie się lukę, gdzie można się wcisnąć.
Okej, musimy stąd spadać.
- Ale wciąż piszesz listy? - Smakował ci darmowy obiad?
Ludzie potrzebują listy najlepszych parówek.
- Niech wygra ten lokal. - Mają bonus za reklamę.
- A uczciwość dziennikarska? - Jest w cenie.
- Czyli nie idziesz? - Czekają mnie hot dogi.
- Trzymaj się bułki. - Z przyjemnością.
Dziękuję.
- Kiedy masz go powstrzymać? - Nie powstrzymam go.
- Nie powstrzymasz go? - Nie wolno mi.
- To nie jest twoja praca? - Nie według opisu.
- Właściwie to twoja. - Co?
- Twoja praca. - By go otrzeźwić?
By nikt nie wiedział, że powinno się go otrzeźwić.
Trzeba było zmusić ludzi do podpisania umowy poufności.
Albo zabrać im telefony. Nie sprawdzajcie Instagrama.
Wyobrażacie sobie tę burzę?
Umowa poufności nic by nie dała.
- Chyba że zabierzemy telefony. - A jak zrobi coś głupiego?
- Chcesz się tym zająć? - Nie, niech zobaczy mistrza w akcji.
Zapytaj jeszcze raz.
Co robicie, jak burmistrz zrobi coś głupiego?
"Prasa znowu próbuje zaszczuć naszego burmistrza".
Zwróć uwagę na słowo "naszego".
"Nawet, gdy walczy...". To jest słowo-klucz. Walka.
Miecz i tarcza przeciwko smokom.
"...by podatnicy tego pięknego miasta ujrzeli,
że ich pieniądze coś dają,
zamiast tylko nabijać kabzę kumotrom z grup nacisku".
Dzięki temu ludzie wiedzą,
że bogacze ubijają razem interesy.
"Wiecie, co jest głupie?
Nie przerywaj mi, Anderson. Jeszcze nie skończyłem".
W tym momencie zadający pytanie wypada z ofensywy.
Skupiacie się na tym, że nasz burmistrz",
nasz, "wyszedł wczoraj z kolegami na piwo",
etos zwykłego człowieka,
"podczas gdy jego wrogowie", mamy smoki,
"w tym momencie forsują zwiększenie budżetu,
by wzbogacić siebie i swoich darczyńców",
mamy koterię, "kosztem podatników".
Nie bez powodu nazywają nas specjalnymi asystentami.
- Niech o tym napiszą. Bądź agresywny. - Wiem.
Wygrałeś medal. Powiedz im to.
Wiedzą o tym. Pa.
- Dave. Właśnie cię szukałem. - Aha.
Znalazłeś. Co tam?
- Chcę pomówić o temacie. - Mów.
Chcę ci coś pokazać.
- To pokazuj, albo mów, Bram. - Okej.
- Słyszałaś o imprezie CJPAC? - Nelson zaprzecza.
Porozmawiam z nią i całą resztą, ale tam był otwarty bar.
- Z kim? - I co z tego? Czemu to takie ważne?
Głupie dzieciaki,
politycy i darmowa wóda? Nikt nie powie nic wiarygodnego.
- Na pewno nie oficjalnie. - Postaraj się.
- Co to za sprawa? - Sprawa Susan. Chciałeś pogadać?
Mógłbym jej pomóc. O co chodzi?
Byłaby zachwycona, ale mamy dla ciebie inne zadanie.
Gdzie to jest? Najlepsze miejsca na brunch.
No właśnie...
Chodzi o to, że pracuję tu już ponad rok.
- Wiem. - Wiesz?
I zastanawiałem się, czy...
Wciąż robię to samo. Nie przeszkadza mi to, lubię te listy.
Ale mógłbym też się przydać w tego typu sprawach.
Jesteś reporterem. Piszesz raporty.
Listy.
Nie zostajesz redaktorem za to, że przyszedłeś do pracy.
Rozumiem.
Naprawdę?
Ludzie lubią listy. Wiesz, że w Huffington Post były kiedyś newsy?
Teraz są nawet na Buzzfeed.
Nikt, kto chce czytać wiadomości,
nie będzie ich szukał na stronie z 15 faktami,
które przywracają wiarę w Beyoncé.
Wciąż będę pisał o brunchach. Po prostu...
Ja... W porządku.
- Miałem medal na studiach. - Jezu Chryste.
Idź ponagrywaj reakcje ludzi na CJPAC.
Rob Ford został oskarżony
o molestowanie byłej kandydatki na burmistrza.
Jak pan sądzi, jak to świadczy o mieście?
- Lubi się zabawić. Tak jak ja. - To obleśne.
Ludzie... Ciągle na niego najeżdżacie. Dajcie mu pracować.
- Mogę pana zapytać... - Mam to w dupie.
- Dziękuję. Porozmawiamy o burmistrzu? - Liceum.
- Zgadza się. - Bram.
- Jak się masz? - Dobrze. To twoja praca?
Kogo to obchodzi?
Nie wiem czy to zrobił, ale brzmi to wiarygodnie i obleśnie.
Płacą ci za to? Czy to wolontariat?
Kogo to obchodzi?
Nie pamiętam pytania, ale muszę iść do pracy.
- Na razie. - Pozdrów mamę.
Dobra!
Przepraszam pana. Czy chciałby...?
Czy chciałby pan odpowiedzieć na jedno pytanie? To zajmie chwilę.
To wywiad dla The Rec...
Okej.
...minęły trzy dni. Nie ma żadnych nagłówków o MacanieGate.
Jeśli nikt nic nie pisze, to nie jest to "-gate".
- Claire? - To nie jest "-gate".
Przegłosowane.
Lecimy dalej. Mamy wyjątkowy wieczór.
Dziś w Radzie Sławy i Chwały
po raz pierwszy w swej karierze "menadżerki komunikacji"
łamane na "niedoszłej prawniczki" przemówi...
Ashley!
Najlepsza w odbieraniu telefonów!
Ile rozmów przekierowałaś przez dwa dni?
Dwieście pięćdziesiąt cztery, do cholery!
Ashley!
Czteroletni licencjat z psychologii?
Filologia klasyczna.
Bardzo praktycznie. Cztery lata chuj wie czego,
trzy lata męki w szkole prawniczej,
udręki obserwowania sukcesów innych na Facebooku,
a teraz masz pracę, którą większość postępowych firm
zrzuciła na maszyny.
Brawa dla Ashley Pollack!
Dziękuję! Tak jest!
Bardzo wam dziękuję. Dziękuję. Wielkie dzięki.
Tak jest.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Tego się nie spodziewałam.
Jestem wielce zaszczycona.
Prawdę mówiąc, to nie tylko moja zasługa.
Najpierw chcę podziękować olbrzymiemu długowi.
Linda dzwoni dwa razy w tygodniu i jest nie tylko
moją doradczynią kredytową,
ale służy też dobrą radą i jako terapeutka.
O nie. Gra muzyka.
Podziękowania dla świstka papieru, który wisi w biurze moich rodziców.
- Za Ashley! - Za Ashley!
Sharma.
Jak to "nie masz tego"?
Rok temu ktoś nagrał wideo.
Rzekomo.
Jakie wideo?
- Pracuje tam od kilku miesięcy. - Skąd pomysł, że coś wie?
Media do niej dzwonią przed publikacją. Ona strzeże zamku.
Koleś od wideo dzwoniłby do niej?
Dzwoniłby do Kamala, ale ona będzie wiedzieć, czy się kontaktował.
- Kim jest Kamal? - Specjalnym asystentem burmistrza.
- I wie...? - O wszystkim.
Czym się różni zwykły asystent od specjalnego?
- Wszyscy są specjalni. - Mama ci tak mówiła?
Zadzwoń do niej i powiedz, że nie ujawnimy jej nazwiska,
jeśli tego się obawia.
Judith z gazety chce, byśmy tam przyszli.
Powiedziałem jej. Dla nich to sprawa wewnętrzna.
Ktoś z jej ludzi spotkał naszego człowieka.
Nazywajmy naszego "kolesiem od wideo", by się nie pomylić. Kim jest ich koleś?
A o którym ty mówisz?
- O tym od gazet. - Facet od list.
Tak, facet od list.
Kurwa.
Jakie zlecenia wykonywałeś?
Takie, których inni nie chcieli.
Listy. Najlepsze burgery, najlepsze sałatki.
Ale wiedziałeś, gdzie się pojawi?
Nie, tylko gdzie już był.
Czasem wiedziałem, że gdzieś jest teraz, ale to tyle.
To jak znalazłeś to wideo, skoro jesteś kolesiem od list dobrych burgerów?
Redukcja.
Też to dostałeś?
Nie, nie wydaje mi się...
Nie.
Mówi Susan.
David. Cześć.
David. Posłuchaj.
David, nie zamierzam siedzieć przez całe spotkanie, by to załatwić.
Po prostu nie...
To jakiś...
Gdzie jest Judith? Chcę z nią porozmawiać.
O nie. Nie chce, tak? Niech ją Bóg broni.
David, nie zamierzam się upokarzać
i wyjść z cholerną teczką, gdy wszyscy patrzą, jasne?
Nie ma mowy.
W porządku. W takim razie wrzuć wszystko, co tam jest, do mojej skrzynki.
Tak, do skrzynki. A ja to przejrzę z drinkiem w ręku.
A więc...
Facet nie miał wyboru?
Miałem to w nosie.
Odebrałem telefon.
Halo?
Nie, niestety.
Ale ja mogę pomóc.
Bram.
Tak.
Nie, nie. Tak, mogę się spotkać.
Myślę, że powinieneś teraz poprosić o podwyżkę.
Zwolnili ją, bo nie chcieli jej płacić.
Raczej mnie nie obsypią dolarami. Nie chcę o tym gadać.
Dobrze. Nie musimy o tym gadać.
Powiem tylko, że sądzę, że zaczynasz się zadomawiać. I nic więcej.
Okej.
Nic więcej nie powiesz?
- Mieliśmy o tym nie rozmawiać. - Nie rozmawiamy...
To czemu ta rozmowa wciąż trwa?
Nie jestem z tych, co pchają synów na studia prawnicze, OK?
Ale masz pretensje, że sam o tym nie pomyślałem.
Wciąż piszesz te listy?
- Państwa zupy. - Dziękuję.
Oraz sałatka grecka.
Zaraz przyniosę Reubena z tuńczykiem.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Po prostu...
Tak dobrze piszesz.
Jesteś taki mądry.
A teraz tylko piszesz listy 20 najlepszych miejsc...
nie wiem, gdzie robi się świece? Nieważne. Nie...
Mam teraz temat.
Zadzwonił facet i chce się spotkać.
W jakiej sprawie?
- Zobaczymy. - Boże. Gdzie chce się spotkać?
Właściwie to nic mi nie mów.
Po prostu napisz po spotkaniu, dobrze?
Jak opowiesz historię po swojemu, ludzie jej wysłuchają. Nie hamuj się.
Opowiedz historię Davida, bez wahania i pytań.
- Reuben z tuńczykiem. Uwaga, gorące. - Dziękuję.
Abe.
Cześć.
Bram.
Nie przeszkadza ci to?
Nie, nie.
Powinienem był przynieść swoje.
Zadzwoniłeś, ale powiedziałeś,
że chcesz spotkać się osobiście?
Wykonuję prace społeczne. Zwykle nie zwraca się na nas za wiele uwagi.
Miło mi cię poznać.
Widziałem twoje listy.
Podobają mi się.
Och. Dzięki.
Ale raz pytałeś ludzi o to, co sądzą
o zachowaniu burmistrza na przyjęciu, nie?
Ktoś powiedział, że może był pijany i to mnie zastanowiło.
Zaskoczyło mnie, że nikt nie zapytał, czy może pan Ford
zachowywał się tak przez coś innego.
Co masz na myśli?
Pewnie się zastanawiasz, czym się zajmuję.
Nie, zastanawiam się, co masz na myśli przez "coś innego".
Znam sporo dzieciaków, które marnują swoje życie.
Coś innego.
Przyznam szczerze, nie mam pojęcia, o czym mówisz,
ani co to za temat, a to pomogłoby o nim napisać.
Tak.
Powiedziałem, że im pomogę, by nie musiały robić złych rzeczy.
Przydałby mi się rabin Raszi.
Co takiego?
Nieważne.
Co mi pokazujesz?
Przyda się do historii?
Twoja gazeta płaci?
Nie mamy na niego niczego
oprócz zdjęcia na jakiejś imprezie?
- Jeszcze nie. - Kto go tam przywiózł?
- Może jego człowiek. - Czyli kto?
Człowiek Roba.
Rob i jego człowiek jadą do ludzi, którzy chcieli sprzedać wideo...
- Rzekome. - Rzekome wideo, dziękuję.
- Facetowi od listy. - I innym.
Do ilu prywatnych rezydencji zawiózł Roba ten człowiek?
- Który człowiek? - Człowiek Roba.
Paru tysięcy.
- Tysięcy? - Codziennie ktoś do niego dzwoni.
- A on odbiera? Osobiście? - Osobiście.
Tu biuro burmistrza Roba Forda.
Ani on, ani specjalny asystent Kamal Arafa nie mogą odebrać telefonu.
Jeśli masz sprawę do burmistrza, podaj nazwisko i telefon,
a my oddzwonimy w ciągu 48 godzin.
Argonauci, do boju!
- Mam coś. - Co takiego?
- Mogę to opisać? - O co chodzi?
- Chcę to opisać na zebraniu. - Nie.
To dobra historia.
Każda historia jest dobra, do czasu.
Do czasu, aż Judith wyssie z niej życie.
- Ostatnio oddałeś mój temat Susan. - I go nie prezentowałem.
Potrzebuję kontekstu.
Jeśli ci się spodoba, ja ją zaprezentuję. To mój temat.
Cześć, jak się masz?
Co słychać? Co u ciebie? Jak się nazywasz?
- Lauren. - Cześć, Lauren.
Chcesz selfie? Proszę bardzo.
- Dobrze. - Dziękuję.
Proszę bardzo. Uważajcie na siebie.
Są w domu?
Pukałem.
Proszę.
Witam. Jestem Rob. Zostawiła pani wiadomość na poczcie głosowej?
Panie burmistrzu. Nazywam się Mark. Mieszkam w Midtown.
- Zamknięcie ścieżki rowerowej... - Świeci mi prosto w...
Nie ma tu żadnej infrastruktury...
Szkoła mojego dziecka to...
W ogóle wiecie, co wy wyprawiacie?
Platforma dla...
- Prędkościomierze, które się zapalą... - Proszę, oddzwońcie.
Kamal otrzymał informacje. W ciągu tygodnia przyjrzy się sprawie.
Raczej zajmie to od trzech tygodni do miesiąca.
W ciągu miesiąca zatem.
Dziękujemy za telefon i za wsparcie.
- Nie ma sprawy. - Tak, tak.
Ja... bardzo to doceniam.
Nie rób tak więcej.
Nie kłóć się ze mną. Pracujesz dla mnie, masz się nie kłócić.
Nie kłóciłem się.
Powiedziałeś im, że ta sprawa zajmie miesiąc.
- Bo tyle zajmie. Jesteśmy zawaleni. - Bo mi nie przypomniałeś. To za długo.
Miałem naprawić miasto. Zawalasz sprawę.
Pamiętasz, mówiłem...
Nic nie mówiłeś!
Mamy opóźnienie.
Nie rób z tego afery. Jedźmy.
Siadaj.
David.
Czemu jest was dwóch?
Bo... to jego temat.
No dobrze.
W tych spotkaniach, David, chodzi o to...
Chyba to wiesz, bo jesteś na nich dwa razy dziennie.
Redaktor zbiera pomysły od zespołu i je przedstawia.
Każdy dostaje temat kogoś innego.
Przyszedłeś dziś z dzieciakiem, w porządku. Ale powiedz mi coś.
Albo uważasz, że jest to duży temat,
na tyle duży, by nawiązać współpracę lub znaleźć pomocnika...
W tym przypadku raczej pomocnika.
Albo ten dzieciak wali ci konia pod stołem.
Żadna z tych opcji nie jest optymalna.
Jeśli chodzi o temat, to twój najświeższy reporter,
z dziesięć razy krótszym stażem od jego poprzednika
prześcignął ludzi z trzykrotnie wyższą pensją,
co by oznaczało, że znalazłoby się u ciebie coś do redukcji.
A wiesz, że oni zawsze szukają pretekstów do redukcji.
Ale ja nie lubię zwalniać.
Dlatego nie podoba mi się ta opcja.
Ale jeśli chodzi tu o drugi scenariusz, ten w którym młody wali ci konia,
to cóż, nie płacimy ci za to, by ktoś walił ci konia.
- Chyba nikt ci nie wali konia. - Nie.
Szkoda.
Nie chcę wypraszać młodego z pierwszego zebrania redakcji,
ale każdy zespół ma jednego reprezentanta. Na razie, David.
To jego temat.
Niech będzie.
Zaczekaj.
Lynn.
Mirvish chce pozwać galerię w Nowym Jorku za to,
że 10 lat temu kupili podróby Pollocka.
Nie lubię, jak jest zbyt duży tłum.
Każdy chce zaprezentować swój temat.
I tak nam nigdy nie starcza czasu,
a nie każdy temat jest tak dobry, tak wielki, jak się wydaje.
Twój jest dobry?
Zaczynam myśleć, że nie aż tak.
Bez takich asekuracji. To wkurzające.
Aha. Jasne. W porządku.
Czemu mają zamalowane oczy?
Najpierw mamy przyjąć temat, a potem to wydrukować.
Najpierw musimy zobaczyć nagranie.
Bez kontekstu mamy tylko zdjęcie burmistrza i dzieciaków.
A on robi sobie z każdym. Jak Mikołaj w centrach handlowych.
Ile chce twój człowiek?
Mówił, że ktoś inny zaproponował mu 5000 dolców, więc chce więcej.
Kto taki?
Nie powiedział.
Myślisz, że to autentyk?
Nie wiem.
Nowa zasada. Jak ktoś cię pyta o zdanie, musisz mieć zdanie.
Jak się spotkałeś z... znasz jego nazwisko?
Tylko jego imię.
Dobrze.
Jak się z nim spotkałeś, uznałeś go za wiarygodnego?
Tak.
Na razie jesteśmy zainteresowani. Przekaż to i obejrzyj nagranie.
To chyba się nie uda, chyba że złożymy mu ofertę.
W takim razie nie masz tematu.
Roba tu nie ma.
Zostawił coś u Hadiego. Chciałem to oddać, to wszystko.
Możesz mi to dać.
Miałem też nadzieję, że może z nim porozmawiam. Może.
Możesz porozmawiać ze mną.
Cześć, mówi Bram.
Spotkajmy się znowu, dobra? Mogę...
Po prostu oddzwoń, albo ja spróbuję oddzwonić.
Hej, tu znowu Bram. Spotkaliśmy się w pralni.
Dzięki, dobra. Pa.
Start!
- Biegiem, szybko! Ruszać się. - Dalej, dalej!
Otoczcie ich!
- Rob, możemy zadać kilka pytań? - Nie mamy teraz czasu, Paula.
Dla nas nigdy nie macie czasu.
Co? No już, szybko. O co chcesz zapytać?
O przestępstwa z użyciem broni palnej.
Jak planujesz obronić przed nimi miasto?
Nie wiem. Dlatego spotykam się
z premierem na naradę.
Omówimy, jak się sprawdza nasze prawo imigracyjne.
Oczywiście, mam pewien plan.
I zrobię wszystko, by usunąć broń palną z naszych ulic.
- Dzięki. - Dobrze.
No już! Nie tańczcie makareny, tylko grajcie!
Na pozycje, szybko!
Przygotować się.
Start!
- Dalej, Zach, biegiem! - Przylej mu!
- Coś się ruszyło? - Nie. Nie mogę go złapać.
Masz jakiś inny kontakt?
No tak.
Hej, David.
Tak?
Co ty byś zrobił?
Oddałbym temat komuś z nieco większym doświadczeniem.
Cholera. Przepraszam.
Posłuchaj.
Kto jeszcze go zna?
Twojego człowieka.
- Racja. - Zacznij od tego.
Okej.
Przepraszam. Byłem tu w zeszłą środę.
Nie wiem, czy pani tu pracowała...
No dobrze. Rozumiem.
Gidda.
Zostawiłem zakupy i trochę pieniędzy na stole.
- Tylko kilka... Dobrze. - Przepraszam.
Hej.
Przepraszam. Hej. Wybacz.
- Pracujesz tu? - Jestem tylko asystentką.
To świetnie. Chcę tylko porozmawiać o burmistrzu?
- Chodzi o wywiad. - Nie mogę.
Mogę...? Gdybyś znalazła chwilę... Przepraszam, to moja wizytówka.
Dziękuję.
Okej.
Hej, przepraszam. Pracujesz tutaj?
- Nie pomogę ci, wybacz. - Mogę zadać kilka pytań?
- Nic z tego, stary. - To zajmie chwilę?
Po pierwsze, co to, kurwa, ma być?
Powiązał imigrację z redukcją przestępstw z bronią palną?
- Nie to miał na myśli. - Niby zna angielski
od kołyski, a jednak jego asystent-imigrant musi sporo tłumaczyć.
On nie patrzy na mnie jak na imigranta. Jest jakieś "po drugie"?
Tak. Musimy kupić Joshowi prezent z okazji zaręczyn.
Mam dość kupowania dwóch prezentów z okazji ślubu.
Nikt nie dostaje prezentu, gdy ogłosi, że kończy studia,
- a potem drugiego za dyplom. - Dostałeś prezent za dyplom?
Gidda dała mi kupon na 50 dolarów do The Keg.
Co sądzi Rob o twoich telefonach do Giddy?
Że przemawiam językiem wężów.
Bo jesteś jego czarodziejem na posyłki.
Czy...
chcesz wyjść za mąż?
Za ciebie?
Może.
Nawet nie masz kablówki.
Ściągamy filmy.
Po prostu lepiej by brzmiało, gdybym mówiła, że obejrzałam coś na HBO,
a nie przekopywała się przez strony z reklamami
sekretu na powiększanie penisa.
Jeśli zakupisz sekret, reklama przestanie się pojawiać.
Zrobiłam to. Nie wierzę, że nie widzisz, jak wielkiego mam teraz.
Ależ widzę.
- A ty nie widzisz mojego? - Nie.
ABE TORONTO PRACE SPOŁECZNE AFRO-KANADYJCZYK
Musi pan mi dać kilka dni, zanim podejmie pan działania.
Muszę mieć pewność, że mogę panu pomóc...
Proszę posłuchać. Proszę.
Mówił pan, że do wczoraj uzyska odpowiedź.
Próbuję panu pomóc. Proszę tylko o cierpliwość.
W porządku.
Cześć... dałeś mi wizytówkę pod ratuszem. O co chodzi?
- Cześć. - Dziękuję.
Nie sądziłem, że ktoś faktycznie się odezwie.
O czym chcesz rozmawiać?
Wiem, że pracujesz dla burmistrza i, wiesz, słyszy się różne rzeczy.
Pomyślałem, że...
Sam nie wiem, że może ktoś coś będzie wiedział?
Nie podasz mojego nazwiska.
Jeśli nie chcesz, to nie.
Nie chcę, by nagrano mój głos.
NAGRYWANIE
Nieważne, co wymyślisz, i tak zbudują więcej bloków.
Bloki, bloki, bloki.
Ile ci to zajęło, dwa miesiące?
Moja przemiana w zblazowanego dupka? Taka się urodziłam.
- Widzisz? Gdybyś była prawniczką... - Jestem prawniczką.
Tylko nie praktykujesz. Komu to potrzebne?
Gdybym dostała praktyki, by pracować jako praktykująca prawniczka,
nie zostałabym tęczową smerfetką dla burmistrza
"mam tęczowego asystenta".
Powieś to na lodówce rodziców. Mama Pollack się ucieszy.
Nie przesadzajmy.
Ale wiesz, że z dyplomem prawnika możesz robić cokolwiek, nie?
Nie.
Wszyscy myślą, że to jak bilety VIP Disneya do kariery. Poza tą prawniczą.
Ale z biletem Disneylandu nie wejdziesz na plan Harry'ego Pottera.
Tutaj jestem.
- Panie burmistrzu. - Piwko w piąteczek.
Różne biura...
Zrobimy małą imprezę. Będziemy świętować.
Tutaj nikt się nie opiernicza!
- Naprawdę? - Naprawdę.
To jest Claire.
Zajmuje się zaginionymi zwierzątkami.
To Georgie? To jest Georgie.
Organizuje moje imprezy.
Ci dwoje, to jest Debbie, to John.
Nie pij za dużo piwa.
Naprawia dziury w jezdniach. Zajmuje się transportem.
I dziurami.
Wszystkim. Ach, te dziury.
Cześć, Steve. Tak.
Mam go. Mam skurczybyka. Złapany!
Chcesz zdjęcie?
- Zrób zdjęcie. - Uśmiech.
Popatrzcie na niego. Taki... Fletcherowy.
- Jak ci mówi Fletcher? Po imieniu. - Zach.
Cicho bądź, gdy do ciebie mówię!
Żartuję.
To był żart.
Żartowałem tylko. To żart.
Dzieciak mi nie przeszkadza.
Ale twoja szefowa? Nie.
Jebać ją!
Dobra, wracajmy do pracy.
Nic tylko pracujecie. Daj im się zrelaksować.
- Rob. Rob, chodźmy... - Nie!
Powiedziałem, że nie!
A to ja tu rządzę!
Ja!
Mam wiadomość dla Fletch.
Tutaj.
Masz ją przekazać.
Jasne?
Napisz jej to w twarz. Albo wyślij e-maila.
No dobra, chodź tu. Chodź, chodź.
- Dobra. - Zrobisz to?
Tak.
- Zrobisz to? - Tak, zrobię.
- Zrobisz? - Tak, Rob.
- Na pewno? - Tak.
Załatwione.
- Załatwisz to? - Przerażasz mnie.
- Rob, daj spokój. - Rob, serio.
Okej. Dobra?
Rob.
No weź. Dobra?
Zrobisz to?
Przekaż jej wiadomość... Głośno i wyraźnie.
- OK? Zrobisz to? - Tak!
- Wiadomość? - Tak!
Powiedz to na głos, niech usłyszą.
Tak, zrobię to!
- Przekażesz jej to? - Tak! Jezu!
Przekażesz jej to? Przekażesz? Przekażesz?
Żydek jest twardszy od jebanej szefowej.
Dobra, chodź tu.
- No już. Chodź. - Chodź, chodź.
O, twoja cholerna dziewczyna przyniosła nam kawy.
Jeszcze nie chcemy kawy, Alice. Dopiero się rozkręcamy.
Rob, usiądź. Proszę cię.
Podoba ci się Kamal?
Podoba ci się?
Ja kocham Kamala.
Kocham go.
Ale może ty go kochasz w inny sposób.
Poniekąd mam nadzieję, że kochasz go tak jak ja,
czyli że masz go gdzieś.
- Rob, mam coś dla ciebie. - Tak? Co takiego?
Chodź, to ci pokażę.
Rob.
Rob, chodź tutaj. Chodź tu!
W porządku, w porządku.
Ja tylko chcę sobie pogadać ze swoimi pracownikami, wiesz?
Przeorałem ci cipę!
Odprowadzisz ich do biura?
- Wiesz, gdzie jest biuro. - Pokażemy im...
Chodźmy już.
Okaż mi trochę szacunku, jasne?
- Trochę szacunku! - Obgadamy to na zewnątrz?
Jasne.
Nie zgłosiłaś tego?
Wszyscy to widzieli.
Nie wiem, komu miałabym to zgłosić, kto by o tym nie wiedział.
Pracowałeś nad sprawą imprezy sprzed kilku miesięcy?
Imprezy CJPAC?
Tak, słyszałem o tym. Ale ja nie...
Nie zajmowałem się tym tematem.
Jedyne, o czym mogłam myśleć...
poza mówieniem sobie "nie płacz"...
to ta sprawa z imprezą.
Dlaczego?
Bo ją zatuszowaliśmy.
Ta kobieta?
Oczerniliśmy ją, powiedzieliśmy, że to mściwa wariatka.
I wszyscy olali sprawę.
Chcesz odejść z pracy?
Rodzice nie zapłacą mi za czynsz, więc...
Biegniesz, jakbyś znowu myślał, że masz temat.
Bo mam.
A co ze zleceniem na dzisiaj?
Zrobiłem je po temacie.
- Nie dostaniesz odznaki. - Dobra. Posłuchaj.
Rozmawiałem z dziewczyną z ratusza. Opowiadała, jak Rob szaleje.
Jednego wieczora kompletnie mu odwaliło.
Chce pozostać anonimowa. Ale mówi, że to nie pierwszy raz...
Pracownik ratusza Toronto o wybrykach Forda
To mój temat. Ale to nie wszystko. Ona...
Nie widzę twojego nazwiska, więc to nie twój temat. Byli pierwsi.
Mogę być pierwszy, jeśli dasz mi szansę. Robię to w czasie wolnym.
Piszę listy i to... To mi nie przeszkadza.
Ale mógłbym to zrobić. Mógłbym być pierwszy.
Twój człowiek-widmo się odezwał?
Masz szczęście, że ty to zaprezentowałeś.
To nie ja muszę świecić oczami za to, że straciłeś źródło.
Judith myśli, że dostał kasę za zniknięcie i że zmarnowałeś szansę.
Wiesz, co ja myślę? Myślę, że zrozumiał, że jesteś amatorem.
Wracaj do swojego biurka.
Zostawiłem ci masę wiadomości. Przypuszczam, że...
Nie wiem, że poszedłeś do kogoś innego.
Mówi Bram. Spotkaliśmy się w automatycznej pralni i...
Jestem młody, wiem, ale nie jestem amatorem.
Myślałem, że moja praca będzie ciekawsza.
A potem, nie wiem, jak się spotkaliśmy, pomyślałem,
że będziesz ta osobą, dzięki której dostanę szansę,
ale nie pokażę na co mnie stać, jeśli mi nie pomożesz, więc...
W każdym razie powodzenia.
Mam nadzieję, że ktokolwiek to opisze, zrobi to jak należy.
Odłożysz telefon na pięć minut?
Albo dobra, cofam to. Pomyślmy. Na jedną minutę.
Mama mówi, że Neil miał rozmowę o pracę w Google.
To wcale nie było ważne. Mówiłam, że Bram pracuje nas sprawą.
- Jak postępy? - To tak nie działa.
- Co to za sprawa? - Nic takiego.
- To jak to działa? Nam nie powiesz? - Jest informatorem.
Przestańcie. Nic nie robię.
Wcale nie. Nad czymś pracuje. Dali mu zadanie.
- Kiedy o tym przeczytamy? - Nigdy.
Nie zgrywaj się na gwiazdę, powiedz.
Zadzwonił do mnie koleś z tematem, z którego nic nie wyszło,
więc dostałem wciry w pracy
i piszę listy, jak każdy współczesny dziennikarz.
Dopóki coś się nie zmieni w branży, dajcie mi spokój.
- Chcą tylko wiedzieć, co robisz. - Ja też.
Nie dogadasz się z nim, jak jest w takim stanie.
Wiesz, że Connie Chung zmieniła wyznanie?
Sto lat, sto lat, sto lat
Niech żyje nam mały Jack
Niech żyje nam sto lat
- Wychodzimy. - Pa.
To było irytujące.
Co dokładnie?
Chyba cię trochę rozumiem.
Co dokładnie rozumiesz?
Dostałeś pierwszą pracę, o którą się starałeś.
- To staż. - Teraz ci płacą.
Masz to szczęście, że nie musisz się martwić o finanse.
Tak, wiem o tym.
Ale to frustrujące. Wszyscy mi mówią:
"Masz szczęście, nie denerwuj się".
Maria Antonina kazała wybudować w Wersalu chłopską chatkę.
Chciała mieć poczucie, że coś robi, więc stworzyła miejsce,
gdzie mogła doić krowy i czuć kontakt z ziemią.
To dla mnie teraz za duży wysiłek umysłowy.
Ale cieszę się, że dyplom z historii na coś ci się przydał.
Trudno narzekać z maszynką
za 800 dolców, która mogłaby pokierować Apollo 13.
Jesteś młodym, zamożnym, białym i w miarę inteligentnym facetem.
Marii Antoninie i jej białemu mężowi ścięto głowę.
Z czego możesz być niezadowolony?
Może z tego, że mam być super szczęśliwy
i że w teorii czeka mnie tylko dobro,
więc jak mnie dopadają normalne ludzkie uczucia: smutek, strach
czy zwątpienie,
nikt tego nie traktuje poważnie.
A Apollo 13 się rozbił.
Bo nie mieli smartfona.
Bo nikt nie zadbał o to, by ludzie wysłani w pustkę
mieli statek, który się nie rozwali.
Ci ludzie wierzyli, że dolecą do celu,
bo tak im powiedziano.
Słuchaj, próbowałem jakoś to załatwić.
Zaczekaj.
Jeśli to ujawnisz...
Halo?
Gdybym wiedziała, że dostaniesz u niego pracę i że sprawi, że się znielubisz,
nie zagłosowałabym na niego.
Powiedział, że nam pomoże. Ten drugi... nic o nas nie mówił.
Nie obchodzimy ich.
Myślałem, że...
że jak będę dla niego pracował, przynajmniej mógłbym coś zmienić.
Kamal, chciałam, byś mógł żyć, więc żyj!
Pamiętasz? Dyplom MBA miał otwierać każde drzwi.
I tak robi.
Może dla kogoś o imieniu Jeffrey.
Ale podoba mi się jego nowa rada do spraw mieszkalnictwa.
Dotrzymał obietnicy.
Wiesz, kto tak naprawdę napisał ten projekt?
Mój wnuk, polityk!
RADA MIASTA TORONTO ASHLEY POLLACK
Ocena finansów Roba "Człowieka z ludu" Forda
Ford oburzał się na to, jak traktuje go tak zwany "establishment".
Mówił, że nie może znieść "bogatych snobów".
Zmarły ojciec Forda był przedsiębiorcą.
Jego rodzina posiada wiele cennych nieruchomości.
Burmistrz ma więcej wspólnego ze "snobami", niż przyznaje.
to ja czekam na twoją decyzję w sprawie wieczoru
Wychodzimy wieczorem?
Drinki u Waisglassa, potem Hemingway. Tak?
Tak. Mam dziś samochód przyjadę po ciebie
oki
Dom pana Forda w elitarnym zakątku Etobicoke
jest wyceniany na 888 tysięcy dolarów.
Mówiłem, że widziałem Becky Blither w metrze?
Miała na sobie garnitur.
Gdzie my jesteśmy?
Pewnie jest nieszczęśliwa i wracała do domu.
Nie wiem. Było rano. Ile ci to jeszcze zajmie?
- Jest nieszczęśliwa i szła do pracy. - Ja wracałem z rozmowy.
- Mamy tam być na jedenastą. - I będziemy.
Jak Bram postanowi.
- Google otwiera tu biuro. - To tutaj.
Gdzie?
Zawaliłem rozmowę. Zadają ci pytania, na które nikt nie odpowie.
Ile razy dziennie wskazówki zegara na siebie nachodzą?
- Jak myślisz, ile ten dom kosztuje? - Nie wiem.
Podobno 22 razy.
- Dziesięć lat temu zapłacił trzysta. - Kto?
Rob. Dzisiaj zapłaciłby jakieś 900 tysięcy dolców.
Odbiło ci, Bram? Co my tu robimy?
- Mój człowiek się nie odzywa. - Nie? Ciekawe, jak to jest.
- Jedźmy. - Jeśli to fejk, to będę wrzucał
na Twittera listy stażystów,
aż zobaczą, że umieją pisać listy i tweetować.
Może lepiej, by to był fejk.
- Wiesz, ile kasy miał jego ojciec? - Mam to gdzieś.
- Wszystko ma dzięki ojcu. - Mówisz siedząc w samochodzie taty.
- Wracajmy, serio. - Czemu sądzisz, że to fejk?
Mówiłem, że może być i lepiej, by tak było.
Nagrano burmistrza, jak pali crack w melinie.
- Rzekomo. - Rzekomo.
Ja nie wiem, gdzie szukać cracku, a co dopiero meliny.
Może zapytaj swojego kolesia od trawki.
Na pewno Noah Schwartz z kongregacji sheket bevakasha...
Hej!
Zna wszystkie palarnie cracku i opium w Forest Hill.
Palarnie opium byłyby super.
- I to nie jest to samo. - Wiem.
Crack to rak. Opium jest w opór.
Spotkałem się z nim. To nie fejk.
Istnieje cała gałąź dziennikarstwa, w której wymyślasz bzdury z kosmosu,
wrzucasz je na twittera i równolegle wciąż piszesz swoje.
Dzięki temu opłaca się, gdy cię złapią.
- Opłaca się? Niby jak? - Zyskujesz stronę na Wikipedii.
Co spodziewałeś się odkryć stojąc pod jego domem?
Gdyby wyszedł, mógłbym go śledzić.
Nie musiałbym przekopywać Instagrama.
Powiedziałeś glinom, że piszesz artykuł.
- Zgadza się. - Bo piszę.
Nie wiem, czy nie mówiłem jasno, czy się naćpałeś...
Tak. Spierdoliłem sprawę. Wiem.
Dobrze, że choć tyle dotarło!
Spójrz na mnie. Nie prezentujesz tematów! Robisz zlecenia!
Nie wycierasz gęby gazetą, gdy cię złapią,
jak stoisz pod domem burmistrza! Rozumiesz?
Przepraszam.
Naprawdę chciałbym, żebyśmy płacili ci więcej.
Wtedy moglibyśmy cię wywalić w ramach oszczędności.
Zabawne, jak niepotrzebnych ludzi nie da się pozbyć.
Mówi Ashley.
Cześć.
O czym?
Co?
Pozwoli pani, że oddzwonię.
Co?
Cześć. Nie wiedziałem, co się stało.
Bez znajomości nagrania ciężko nam powiedzieć. Ile chciałeś?
Nie zgodzą się na więcej. Trzeba było zawyżyć na początku.
Trzysta tysięcy.
- Chyba w lirach. - Gdzieś się jeszcze płaci lirami?
- W Libanie. - Tam są funty.
- Mówią na nie liry. - Turcja ma liry.
Dosyć. Nie zapłacimy trzystu tysięcy za film. W żadnej walucie.
- Zaczął od 150. - I podbiłeś cenę?
Nie. Mówił, że ci drudzy nie zejdą poniżej 150.
Odpowiedziałem, że powinien zawyżyć na początku.
Czyli podbiłeś cenę.
Skoro wie o tym The Globe, to inne gazety też. Ktoś to zakupi.
Wiesz, ile dają? Możemy ich przebić.
"Przebić"?
Zaoferujmy 10 kafli.
Za co? Nawet nie widzieliśmy tego nagrania.
Koleś zniknął na dwa tygodnie...
Trzy.
Trzy tygodnie? Dobry jesteś.
Koleś zniknął na trzy tygodnie, a my mamy
mu uwierzyć na słowo, że ma ciekawe nagranie wideo?
- Gdzie się z nim spotykasz? - Nikomu nic nie powiemy.
Pytam tylko, czy...
Chcę mieć pewność, że jak to wycieknie, nie wyjdziemy na kłamców.
Jeśli to wycieknie, to on wyleci z roboty.
Wiesz, co się wtedy z nami stanie.
Jeśli to wycieknie?
- To jaki mamy budżet? - TMZ płaci za takie rzeczy.
- TZM zarabia. - My jesteśmy prawdziwą gazetą.
- Dziennikarstwo to odpowiedzialność. - Wobec miasta,
a co ważniejsze, wobec ludzi patrzących na listę płac,
na której twoja pensja jest zaznaczona na czerwono.
Wiesz, co się zacznie dziać na stronie?
- Jesteśmy gazetą. - I od dawna nie piszemy wiadomości.
MIASTO TORONTO - LISTA WYDATKÓW - BIURO BURMISTRZA
WYDATKI BIUROWE - OGÓLNE
To tylko komentarz. Mamy parę pytań.
Wciąż pracuję dla miasta.
Rozumiem. My również.
Właściwie to mamy tego samego szefa.
Nawet gdybyśmy mieli mu zapłacić, właśnie zrobiliśmy redukcję etatów.
Nie będziemy zwiększać wydatków.
A ta suma jest niedorzeczna.
A może zawrzemy z kimś układ, tak jak było z WikiLeaks?
The Times i Der Spiegel bardziej interesuje
to, że Departament Stanu szpiegował ONZ
niż to, że kanadyjski burmistrz pali crack.
- I nie płacili za informacje. - Nie.
Ale zostali poinformowani. Tak jak The Star i chyba The Globe.
- Co? - Człowiek Brama rozmawiał z The Star.
Skąd wiesz?
Znam tam kogoś, kto jest straszną gadułą.
Myślisz, że ten ktoś mówi tak teraz o tobie?
Chodź tu na chwilę.
Możemy się dostosować z czasem.
Muszę to przemyśleć.
Może poprośmy Ashley z jego biura?
Nie poda nazwiska, ale jeśli...?
Ludzie mają ją w dupie.
Ludzie chcą zobaczyć, jak burmistrz pali crack.
Siema.
Pamiętasz tę podwyżkę, przeciw której głosowaliśmy?
Wydatki na biuro, jasne.
Przegłosowali ją, ale Rob jej nie przyjął.
Gdzie się znajduje ta odrzucona suma?
W zasadzie to w naszym budżecie.
A jak coś zostanie na koniec roku, wraca do puli.
Kłócili się o definicję biura. Na czym to w końcu stanęło?
Na co chcesz. Dubman sponsoruje drużynę Małej Ligi.
- Można by wesprzeć prace społeczne. - Tak? A po co?
Chcę wpłacić darowiznę z budżetu biura. Mogę?
Dubman, Hitchens i reszta robią sobie czasem damskie wypady.
Dopisują to do wydatków.
Skoro mieszkańcy płacili 20 dolców za sałatki z jarmużem,
- na pewno się nie oburzą na datek. - Świetnie.
Chcę wiedzieć, co jest na nagraniu. Niech myśli, że mamy więcej, niż mamy.
Jest dobrze, Judith.
Możesz się uśmiechnąć.
Wracaj za biurko.
Co słychać?
Mam je założyć?
Jeśli chcesz posłuchać.
Dobra, stary.
Tyle wystarczy.
Mogę obejrzeć jeszcze raz?
Nie.
Za darmo tylko jeden seans.
Byłeś tam?
Tak.
Ty to nagrałeś?
Był na miejscu.
Co jest w fajce?
- A jak myślisz? - Tylko... tylko się upewniam.
To może coś powiesz o zapłacie?
Da się coś załatwić.
To może powiedz swoim szefom, co widziałeś i podaj sumę.
Dobra.
Tylko spokojnie.
Zrobisz tak.
- Cześć! - Rob.
- Zaraz. Patrz, ilu ludzi. - Możemy prosić o zdjęcie?
Chcą ograniczyć ilość odpadów
i codziennie tu stają, by przekazać wiadomość.
- Dobrze. Dzięki, że przyszliście. - Dzięki.
- Hej, Rob! - Co słychać? Dzięki, że jesteś.
Cześć. Zacząłeś zatrudniać imigrantów?
- Wsadź go w taryfę, nie w garnitur. - Nie.
Kamal nie jest... Nie, Kamal jest w porządku. Tak nie można.
Czysty zysk, Rob!
- Jasne! Dokładnie. - Aha.
To on.
- O nie. - Zobacz.
Jakie wrażenie sprawił na tobie ten facet?
Jak to?
Wiemy o nim tylko, że chce zarobić... Na siebie, czyż nie?
Wiemy, że siedzi w narkotykach, czy to pośrednio, czy bezpośrednio...
I nie chodzi tu o trawkę
dla nerdów grających w piwnicy w jakieś strzelanki.
Do kogo trafią nasze pieniądze?
Codziennie piszemy o morderstwach, gangach, i tak dalej, ale...
Nie finansujemy takich rzeczy.
Skoro ktoś nagrał osobę u władzy w kompromitującej sytuacji
i użył tego, by zdobyć jakieś wpływy,
to chyba lepiej, by gazeta za to zapłaciła,
niż by ten ktoś miał wpływ na władzę,
który odbiłby się na ludziach, nie?
Kup nam wyświetlenia.
Halo? Tak, dojechałem. Nic mi nie jest.
Mamo, oddzwonię.
NIE MOŻNA OTWORZYĆ PLIKU. TO NIE JEST PLIK WIDEO.
I tak to napisałem.
- Co napisałeś? - Co było na wideo, okej?
Możemy je opisać. Wiem, co widziałem.
Jeśli ludzie o tym usłyszą...
Kto wierzy w takie rzeczy, uwierzy. A reszta nie.
Nie, Dave, jeśli to wydrukujemy, to...
Chodź tu. Popatrz. Chodź tu.
Popatrz.
To jakiś obłęd.
Czemu się uśmiechasz?
Czemu ty nie?
Burmistrz Toronto Rob Ford przyłapany na narkotykach
- Serio? To mój temat. - Przestań to powtarzać.
Nie mają nagrania. Tylko je opisują.
Obławiają się na tym. Zgarnęli więcej, niż nasze 10 kafli.
Mogłaś zwiać, ale tego nie zrobiłaś. Tak samo jak ja.
Też potrzebuję tej pracy,
ale może to...
Raz zdarzyło się komuś wypalić crack
i to sprawia, że nie nadaje się na burmistrza?
Nie wiem. Może.
To sprawa dyskusyjna, rozumiem.
Ale jeśli się tak uchleje, że nie pamięta,
jak kogoś molestował?
Taki ktoś nie powinien być burmistrzem.
Wiesz...
Myślałam, że mu coś powiesz.
Poprosisz Roba, by mnie za to przeprosił.
A potem pomyślałam: "Może Kamal wcale nie ma wpływu
na to, co mówi Rob".
Ale ty też nic nie powiedziałeś.
Jak gdyby to było normalne.
Byłam tylko kolejną kobietą...
Kolejną sprawą do zatuszowania.
Przyszedłem dziś do pracy...
a wy już na mnie czekaliście.
I to by było na tyle.
I nic więcej nie wiesz?
Zgadza się.
Coś jeszcze?
Rob.
Wiesz, co powiedzą dzieciaki, jak mnie zwolnią?
Nikt nie może cię po prostu zwolnić.
Owszem, może.
Dzwonili do mnie. Już nie chcą mnie na trenera.
Wezmą do tego jakiegoś kolesia od WF-u.
On nawet ich nie zna.
Trenował siatkarki, a teraz będzie trenował moją drużynę!
Wciąż jesteś burmistrzem, Rob.
Dzieciaki będą to czytać.
Nie robiłem nic złego.
Chciałem wszystko naprawić.
Wiesz, jeżdżę, spotykam się z ludźmi, pomagam im, nieważne w jakiej sprawie.
A oni chcą mi tylko dowalić.
Nie sądzisz, że to na zawsze, co?
Bardziej coś w stylu zawieszenia?
Trenowanie?
- Jeśli nie ma nagrania... - Nie ma żadnego nagrania, przysięgam.
Tylko siedziałem sobie z dzieciakami. Zwykłe spotkanie.
Towarzyskie, czaisz?
Ale nie ma żadnego nagrania, tak?
Oni zawsze czegoś chcą.
Ciągle mają nosy w telefonach.
Wiem, że tam są i wiem, że coś kręcą.
Czasem stąd wychodzę i widzę gliny.
Przyrzekam, że to ten sam...
Wracam do domu, a tam ciągle kręci się ten sam samochód.
Jakby czegoś szukał.
Albo próbował coś podłożyć, jak szpieg.
Dzisiaj jest mecz.
Daj mi ich numery telefonów. Zamówisz pizzę.
Powiemy wszystkim, by przyszli tu po meczu.
Musimy z tym zaczekać.
Nie, chcę zjeść pizzę razem z dzieciakami.
- Rob, to chyba nie jest dobry... - Nie ty tu rządzisz, kurwa!
Masz zdobyć ich numery i je zapisać! Zrób to, co mówię!
Myślisz, że to sprawdzian z matematyki? To nie matematyka!
Okej.
Zapiszę numery, ale potem odchodzę.
Co? Nie.
Nie odchodź, Kamal.
Nie.
No dobra. Zrobimy sobie przerwę. Potem do tego wrócimy.
Dobra? Kocham cię.
Kocham cię, Kamal.
Jesteś moim przyjacielem.
Przepraszam, okej?
Okej?
Okej? Potem będziesz mógł wrócić.
Pamiętasz ten wieczór ze swoimi przyjaciółmi?
Nakrzyczałeś na Ashley, a jak przyszedłem następnego...
Na kogo? Że co? Nie, nic nie pamiętam.
Tak było, Rob.
Wiesz, ja byłem...
Dobrze się bawiłem i...
Tak, wiem, trochę zaszalałem. Tamtej nocy byłem nieznośny.
Nie będę się kłócił.
- Pójdę... - To idź!
Powalili mnie na kolana, ale nie zrobili ze mnie pizdy!
Nie będę cię błagał! Idź sobie!
Ja zamówię pizzę. Łatwizna.
Wiesz, Rob...
To super, że odbierasz każdy telefon.
Że jeździsz do każdego, kto ma jakieś sprawy
i że dobrze się bawisz, gdy nie pracujesz.
Myślałem: "To będzie dobry burmistrz. Fajnie będzie dla niego pracować".
Ale jak nie pamiętasz, że po pijaku molestowałeś...
Jeśli masz dość, zatrudnię sobie innego Kamala.
Żaden problem, kolego.
Wynocha stąd.
Nie mogę powiedzieć, skąd je mam, ale nagranie jest tutaj.
Podsłuchiwaliśmy telefon.
- Roba? - Człowieka od wideo.
Będzie miał kłopoty?
Nie wolno nam mówić.
Ale tak.
Straci posadę?
To burmistrz.
Straci, czy nie?
Będę miał kłopoty?
Nie. Nie złamałeś prawa.
To było głupie, ale legalne.
Zastanawiam się tylko, jak odzyskać kasę twojej szefowej.
Ale tobie nic nie grozi.
Tylko źle oceniłeś sytuację. Naprawdę źle.
Nie wiem, jak możemy dalej z tobą współpracować.
Ale że...
Tak w ogóle?
Nawet cię lubię, Bram.
Ale wiesz, to było...
Zwalniasz mnie?
Nie przedłużymy z tobą umowy.
Ale...
Pozwoliliście mi na to.
Miałeś tam tylko pojechać i zrobić swoje.
Pokazać się, być cicho, nie rzucać się w oczy, jak na nowicjusza przystało.
Myślisz, że siedzę za tym biurkiem...
za obecność w pracy?
Myślisz, że każdy, kto chciał tu pracować, miał znajomości?
To była twoja szansa.
Nie dostaniesz drugiej, dopóki nie zasłużysz.
Może powinnam była się zastanowić, zanim zaufałam komuś tak zielonemu,
a może cię to przerosło, nie wiem, ale wiesz...
tak sobie myślę, że może po prostu słaby z ciebie dziennikarz.
Bram? Zapraszamy.
Cześć.
"Przeorałem ci cipę".
Na pewno to właśnie powiedział?
Ale piła pani tamtej nocy, prawda?
Słucham?
Po prostu...
Wiem, że mi po paru drinkach czasem szwankuje pamięć.
To tylko...
Na pewno pamięta pani, co dokładnie zaszło?
Tak.
I choć wypiłam piwo, zanim tu przyszłam,
zapamiętam też, że powiedziałam "pierdol się" do policjanta,
po tym, jak pan o to zapytał.
- Ja tylko... - Pierdol się.
Coś jeszcze?
Widzę, że jakiś czas trenował pan drużynę futbolową w ramach wolontariatu.
Ale czy robił pan coś jeszcze?
Ma pan sporą przerwę w CV między studiami a naszą rozmową.
Pracowałem.
Być może mam starą wersję.
Nie, nie. Ja...
Zauważyłem, że nikt do mnie nie oddzwania, więc...
Uznałem, że lepiej będzie opowiedzieć o ostatniej pracy osobiście.
Aż się boję zapytać, gdzie pan pracował?
Pracowałem w biurze burmistrza.
Burmistrza Toronto?
Tak.
Zanim pani uzna, że każdy, kto tam pracował,
musiał być kretynem, mogę wyjaśnić, co tam robiłem
i jak wykonywałem swoją pracę,
bo biorąc pod uwagę okoliczności, myślę, że całkiem nieźle sobie radziłem.
Na jakim stanowisku pan pracował?
Oficjalnie czy nieoficjalnie?
Oficjalnie.
Specjalny asystent burmistrza.
A nieoficjalnie?
- Jako burmistrz. - Czekamy przez biurem.
Idzie burmistrz Ford.
Powiem burmistrzowi Brittania
z Hamilton, że spuścimy manto jego Tygryskom.
I jeszcze sprawa Ashley Pollack.
Mówią, że jej powiedziałem, że chcę schrupać jej cipkę.
To nieprawda. Nigdy bym czegoś takiego nie powiedział.
Mam cudowną żonę i mam co jeść w domu.
Bardzo dziękuję.
Co pan jej powie?
I jeszcze sprawa Ashley Pollack.
Mówią, że jej powiedziałem, że chcę schrupać jej cipkę.
To nieprawda. Nigdy bym czegoś takiego nie powiedział.
Mam cudowną żonę i mam co jeść w domu.
Aż majtki spadają ze śmiechu.
Właśnie tak, jak mówisz. Tak jest. Dziękuję, Rob.
Panie i panowie, to był król Rob.
Okej, to co powinienem o tobie wiedzieć poza tym, że trochę znasz Deb?
Studiowałem w Western.
Nie, to już wiem. Czytałem twoje CV.
Jesteś pisarzem.
Zaprezentuj się.
Aha.
Mam wrażenie, że dzisiaj media mają za cel dzielenie ludzi.
Na... różne kategorie. Prawica, lewica, starzy, młodzi.
Tak.
Nawet nie wiesz, ile czytałem artykułów
o tym, że ludzie w moim wieku są leniwi, roszczeniowi
i są uosobieniem wszelkiego zła.
Nie jestem leniwy.
Moi przyjaciele też nie.
Jak byłem w szkole, zawsze próbowałem być najlepszy,
bo powiedziano nam, że tak trzeba. Więc tak robiłem.
Chodziłem na wszystkie zajęcia, na jakie zapisali mnie rodzice.
W poniedziałki hokej, we wtorki gitara, w środy karate,
w czwartki rano znowu hokej,
korki z matematyki, umówione imprezy.
Wychowano nas, by ciągle coś robić z ludźmi.
Jeśli łatwo się nudzę, to dlatego,
że miałem bardziej wypełniony kalendarz w wieku 11 lat
niż większość rządzących.
Więc nie, nie rozumiem tych oskarżeń o lenistwo.
Atakowano nas różnymi bodźcami
od kiedy nasze matki zauważyły, że rośnie im brzuszek.
Zanim kupiły testy ciążowe,
szły do sklepów z płytami i atakowały łono muzyką klasyczną.
Więc jeśli czasem nie wiem, co ze sobą zrobić i bawię się telefonem,
musicie mi to wybaczyć.
Jesteśmy też... roszczeniowi.
Wkurza was, że dostajemy odznaki za branie w czymś udziału,
nawet jeśli nie wygramy.
Ale czy to nie jest właśnie fajne?
Czy jestem roszczeniowy?
Tak. Jestem.
Chcę różnych rzeczy. Uważam, że na nie zasługuję.
Ale wiem, że muszę na nie ciężko pracować.
Nie jestem... nie jestem idiotą.
Nigdy nie będzie mnie stać na dom, ale chcę mieć dom.
Nie sądzę, bym mógł wkrótce wziąć ślub.
Ale chciałbym mieć rodzinę.
W tej chwili ucieszę się, jak kupię sobie samochód.
Ciąży na nas presja, by mieć to wszystko, a wywierają ją
ludzie, którzy brali śluby i kupowali domy w wieku 22 lat.
A potem wybrali władze, które udupią nas na następne 50 lat.
O ile wcześniej nie zniszczymy planety.
Tak, odznaki za branie udziału są naprawdę fajne.
Wie pan, nie muszę być najlepszy. Chcę.
Naprawdę chcę być najlepszy. Ale jeśli nie, to niech...
I tak chciałbym brać udział, wie pan?
Robić coś, co kocham, przynależeć gdzieś,
albo chociaż dostawać pensję, wiesz?
Chcę brać udział w życiu i chcę moją cholerną odznakę.
Przepraszam, że przekląłem.
Bram?
Wybacz, że musiałeś czekać.
Pokażę ci biuro.
Dobra.
Subtitles by sub.Trader subscene.com
Tłumaczenie napisów: Joanna Kaniewska